Eu so digo que por alusións, algun día polas noites, fálase de todo, pero hai cousas que se poden facer realidade, e outras non. O ideal sería facer o que algún día pensamos, ou quixemos, pero as veces o tempo lévate cara un camiño distinto do que pensache, e quizais por eso nos desviamos cara o convencionalismo que ti dis. aínda así hai cousas que non se olvidan e quedan grabadas.
Podemos tender cara o convencionalismo, pero a realidade e que cada quen é un mundo, moi complexo, por certo, que lle gustaría vivir da maneira que un venres pola noite comentou, pero a veces, moitas delas, é pouco factible(convencionalismo, practico, comodo…).
Agora define ti cada cousa, e vemos se ti es o máis connvecional de todos…

Estou de moi bo humor pero son mala malísima, (e coma igual ca Quevedo creo que a verdade é amarga quero botala da boca) digo con toda a insolencia que me caracteriza que isto que fas non é unha reflexión senón unha xustificación.

Gustóume a túa resposta para o comentario dos monos -moi boa-, pero non creo que poidas manter o nivel.

¿Que dis?

e o final dos finais outro tópico é que as cousas pequenas son as que lle dan un sentido a proxectos máis grandes…e case que leva razón dita afirmación…

gracias polas tuas respostas…moi elaborada

O American Way of Life, o soño americano… esa secuencia que tan ben describiches, pode que sirva de percorrido predefinido, pero mesmo respectandoa, cumprindoa no fundamental, hai espazo para as especifidades.

Podería ter carreira universitaria, noiva, coche, despois casa, logo muller, máis tarde fillos, logo un coche máis grande e unha casa mellor, e rematar maleducando netos, pero inda cumprindo ese proceso, aseguroche que podería ser de todo menos convencional.

Porque ás veces o excepcional xurde dun simple matiz.

a última frase de…”espero leer mais reflexións deste tipo…” dame un indicador de quen podes ser… de verdade que es ti?