Este é un fragmento do documental “Contos de Polavila”, que forma parte da serie“A palabra no tempo”, producida por Nemedón S. L. O documental foi gravado no ano 2001 nos concellos da Pontenova e Riotorto.
Os concellos da Pontenova e de Riotorto posúen un importante patrimonio histórico e artístico, que coma noutros lugares corre o risco de desaparecer. O despoboamento das súas vilas e o dos seu lugares fai que se perdan tamén os contos. As cousas, as mentalidades… todo foi cambiando co paso do tempo. Como di o propio documental , “Se a aldea morre, morren os seus contos. E tamén ó reves. A vida non volverá ser como foi nestes lugares”.
Un home foi alcanzado por un coche e un segundo vehículo pasoulle por riba. Neste segundo vehículo viaxaba unha muller que creeu que era o seu fillo. Levaba a misma cazadora, un teléfono móvil similar, que apareceu no lugar do atropello e incluso un piercing tamén no mesmo lugar. Estas coincidencias unidas ao gran nerviosismo e tensión do momento fixeron que a familia acudise ao Hospital de vigo para acompañar ao atropellado.
Durante as horas de espera no hospital surxiron dudas sobre se realmente era o seu fillo ou non. Unhas horas máis tarde despois do nerviosismo, unha chamada o móvil confirma que, en realidade, o presunto ferido estaba durmindo e a persoa que estaba hospitalizada, e que finalmente acabou morrendo na UCI, era outro.
As declaracions -Rosa Díez insulta a los gallegos- de Rosa Díez fixeron saltar chispas en Julia en la Onda. A periodista non aguantou a Arcadi Espada por decir cousas como “estupidez aldeana y cantonal”. Continúa decindo que non é máis que un “chascarrillo”, un “estereotipo natural” amplificado pola estupidez de un país que reaciona de forma “pueblerina”. Julia Otero chámalle “faltón” e “soberbio” …
Despois de Rosa Diez… pasamos a intolerancia, complexo de inferioridade e pertubados nacionalistas. Non se lles pode pedir máis a estes ‘elementos’.
« El significado coloquial de ‘gallego’ en sentido peyorativo es el de alguien que no se pronuncia y elude comprometerse. Es peyorativo pero no despectivo. Se usa en el castellano coloquial del mismo modo que docenas de expresiones comparables como ‘trabaja como un negro’ o ‘austero como un castellano’, ‘chulo como un madrileño’, ‘testarudo como un baturro’, etc. Y no son insultantes, sino figuras retóricas del lenguaje. Se pueden eliminar, pero no es fácil si se usa un lenguaje coloquial, directo, como el de la calle, que precisamente es el contexto de una entrevista. No es una declaración política. Y ofenderse por esto es una muestra de intolerancia, complejo de inferioridad o perturbación nacionalista. Un cordial saludo. Información UPyD»
Replicantes…