out 07

Xa fai unhos días que non estou a actulizar a fiestra. O san froilán, tamén coñecido como San Pailán, e algo de lectura xurídica, etc, etc estanme a roubar todo o tempo. A lectura destas leis débese a que estou a punto de presentarme a unhas oposicions (quén o diría). O certo é que son tempos de paro, xa estamos en máis de 3.500.000 de personas (A  noticia é deste días) .

Con este panorama a xente non invirte, non invirte porque os bancos no dan facilidades. Se a esto lle sumas que  a capacidade emprendedora dos españois está a altura, polo menos polo menos, do betún...

En tódolos lugares hai carteis que din "se vende" ou "se alquila" e moito máis nos baixos comerciais polo que todos buscan(mos) un empleo en empresas públicas que aseguren o futuro. Unhos con bolsas nas universidades, aínda que o traballo sexa ordenar alfabeticamente unhas credencias para un congreso da supervivencia do caracol común, outros nos corpos e forzas de seguridade do estado, e os demáis na administración, nalgunha das múltiples existentes, eso é o de menos.

O certo é que buscar academia está complicado(non fun quen de atopar unha), e chegas a pensar... "se tivera catro pesos montaría unha academia para enseñarlle a xente como estudiar".  Non parece tan complicado, pero claro despois ven a segunda parte, aínda máis complexa. Moverse nas oscuras alcantarillas de mil administracions públicas que temos. Concellos, comarcas, provincias, deputacions, ... mil organismos. Mil exámenes, mil oposicions, mil posibles enchufes, mil rumores, mil excusas. Realmente non andas, estudiar par que?nin estás para historias. Tampouco buscas grandes proxectos. Queres estar tranquilo e sobre todo baixo a seta e o paraguas de papá/mamá Estado.

As prazas son escasas, 10 - 20 plazas, duás para minusválidos, tema a discutir sobre o que non consigo facerme unha oponión clara, sinceramente. Con este rebumbio, súmalle unha manchea de opositores  no marco inconfundible de Silleda, ese gran centro de oposicions que cambiou, cambia e cambiará a vida de muit@s por un empleo sobre todo seguro, que non mellor. Seguro que haberá nervios pero non queda outra que intentalo.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google
set 24

Quen ande despistado, “El Último Superviviente” é un programa no que un ex soldado escoces das SAS, Bear Grills, é soltado a súa sorte  en paraxes absolutamente solitarios (Siberia, Sahara, Pampa, Montañas Rocosas por poñer algunhos exemplos)  con pouco máis que roupa de abrigo. Unha vez alí trata de mostrarnos técnicas de supervivencia e claves para encontrar de novo a civilización (a primeira de todas, non a olvidedes, é  encontrar un rio e baixar seguindo o seu curso).

Actualmente estase a emitirse en "Cuatro", aínda que a versión orixinal é producida polo canal Discovery Channel. Pero estes últimos días salíu o debate sobre unha suposta farsa no programa . Aquí tedes o vídeo da polémica...

Este vídeo, grabado no volcán Kilahuea, parece que está grabado nunha zona de fácil acceso e así o aseguran varios espectadores que descubriron o lufar 'real' e de fácil
acceso.  Pero acaso os vídeo de Grills comendo unha larva xigante, ou ollo dun animal morto, son tamén montaxes da cadena e do protagonista?  Ou é realmente o que queremos ver?

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google

set 14

Non me puiden resistir a poñer esta curu¡osa foto sacada dunha pipa que lle collín a un páxaro.

Aquí tedes a resposta a: ¿Cal será o ingredinte secreto da e sorprendente da Coca-Cola?
Como dirían a Mucha e Nucha da Carmucha, que nunca comparece porque é vítima dos imprevistos máis disparatados:

“A Carmucha jústanlle as augas negras porque lle saben a Coca-Cola e a Coca-Cola, como se sabe, ten jas natural. Estourou, soltou un fojete que matou a Toñito da Barrala”.

Made in galicia!

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google
set 10

Visto o éxito da anterior entrada sobre a Venganza do Campo, repetimos temática con outro interesante texto, desta volta de Tana Oshima, que nos recomenda @ comentarista "eu".

Moita xente está convencida de que esto é unha utopía e chama románticos os que si creen que o campo volverá a ter unha importancia destacada na nosa sociedade, pero vos que creedes?

Tana Oshima | Madrid

Riomao, pueblo abandonado“¿Despoblación? No, ¡vaciamiento¡España está vacía por dentro!”,dice un portavoz del Observatorio Español de la Sostenibilidad al otro lado del teléfono. “Nada nuevo: lleva ocurriendo 50 años”, comenta, a su vez, Julio Pérez Díaz, demógrafo del CSIC.

Cierto: prácticamente todos los madrileños, por ejemplo, tienen un pueblo. Esto quiere decir que sus progenitores o abuelos salieron del campo y ahora vuelven en familia durante las fiestas locales. Algunos se quedan una temporada ahora que hay crisis; otros, atraídos por la vida campestre. Por eso también se habla de una leve ralentización del éxodo rural. “La pérdida de habitantes se ha paralizado ligeramente en estos últimos años”, afirma Jesús Casas, director general de Desarrollo DespoblamientoSostenible en el Medio Rural, del Ministerio de Medio Ambiente y Medio Rural y Marino (MARM). Pero, a vista de pájaro, el paisaje sigue estando hueco.

Ni las dificultades económicas temporales ni las segundas residencias -ni los llamados neo-rurales- devuelven realmente la vida a los pueblos: no son suficientes para crear tejido social. “No suponen un repoblamiento con dinámica propia”, explica el demógrafo. Y si en algo coinciden los expertos es que sigue haciendo falta, al margen de capitalinos que regresan de vacaciones y algunos escasos neo-rurales emprendedores, gente que se dedique a las labores tradicionales del campo. Porque los que quedan ya son ancianos y sus descendientes no pueden o no quieren continuar la tradición.

“La despoblación en España ha llegado a unos límites no admisibles”, vuelve a aseverar el director Malla tradicionalgeneral. Es el caso de Teruel, Soria o Zamora, donde hay verdaderos desiertos humanos. Algunas localidades tienen una densidad de un habitante por kilómetro cuadrado: una única persona en cientos de metros a la redonda. Se trata de promedios, naturalmente, pero son de los más bajos de Europa. La leve recuperación de pobladores rurales en los últimos años no parece estar desviando esta tendencia general, hermana gemela de la litoralización y el crecimiento de las grandes ciudades. “Seguimos yendo hacia una España muy poblada en la periferia y vacía en el interior”, apunta. Las ciudades se hacinan, el campo se vacía. La historia se repite y alimenta desde hace cinco décadas.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google
set 03

Gracias a David, que me pasou este interesante articulo de Manuel Pimentel ex-ministro, e ex- Secretario de Estado de Empleo na que fai unha interesante reflexión sobre o rural. Non fala de ningunha zona en concreto, polo que aínda ten moito máis mérito este interesante reflexion desde Córdoba.

Aquí vos deixo a súa particular venganza, que a disfrutedes, e a comentedes!!

manuel PimentelNo sabemos cuándo llegará, pero más pronto que tarde se presentará entre nosotros con sus fauces abiertas sedientas de venganza.

Durante décadas los hemos despreciado, humillado, pisoteado. Al campo, a la agricultura, a la ganadería y al conjunto de sus gentes.

Sector primario, lo definíamos, como sinónimo malicioso de elementales, primitivos, básicos. La sociedad posmoderna ignoraba a los productores agrarios, a los que benignamente sólo toleraba como cuidadores de un medio ambiente en el que solazarse.

El campo ha desaparecido del debate público. Oímos a los políticos y a los gurús desgañitarse en el debate de la economía del futuro. ¿Alguien los ha oído alguna vez nombrar la agricultura? No. El campo ya no existe para las mentes pensantes. Todas dan por hecho que los productos agrarios sanos y baratos seguirán inundando los mercados.

Se equivocan. Más pronto que tarde, el campo se vengará en forma de escasez de alimentos, que subirán de precio de forma brusca e inesperada. Que nadie se queje entonces. Entre todos estamos incubando ese monstruo a base de desprecios y desdén. Le llaman cadena de valor. El precio finalque paga el consumidor debe retribuir a la cadena de supermercados, al fabricante, al transportista, al almacenista y finalmente al agricultor. ¿Adivina quién es el que menos percibe de esta cadena? Pues ha adivinado bien: es el que está al final, el proveedor de la materia prima, el más débil a la hora de negociar. Le dan tan poco que no puede ni cubrir gastos. Pongamos un ejemplo. Una camisa de algodón que cuesta 100 apenas si tendrá unos céntimos de hilo de algodón. Todo se queda en la marca, el diseño, los transportes, el comercio, el valor añadido de la cadena, etc. El costo de la materia prima agraria o ganadera es irrelevante.

Rural galego. Agricultura, gandería, etc.Tanto la política como la empresa exprimen sin piedad al agricultor, que contempla impotente la progresiva ruina de sus economías y familias.

La sociedad canta ahora, por ejemplo, a las marcas blancas, sinónimo de una vuelta de tuerca más sobre el pescuezo de los agricultores. Mientras esto ocurre, la expansión de las zonas urbanas e industriales -ubicadas normalmente sobre las tierras más fértiles- continúa devorando implacablemente la superficie agrícola, y la proliferación de infraestructuras, sigue arañando miles y miles de hectáreas cada año de tierras de cultivo. El factor tierra también se reduce por el crecimiento de instalaciones de energías renovables. Los paneles y los molinos también restan hectáreas de cultivo y pastos. Se nos podría contraargumentar que aún existen tierras abandonadas o vírgenes, pero la verdad es que son más escasas de lo que podemos pensar. Casi toda la superficie que se puede cultivar ya se cultiva, y el resto, o es infértil o se encuentra protegida. No podemos basar nuestro desarrollo en la deforestación masiva de los escasos bosques y zonas salvajes que nos restan. Lentamente, cada vez tenemos menos tierra para labrar.

El segundo factor básico es el agua, y aquí el futuro es aún más sombrío. Sin adentrarnos en las teorías del cambio climático, y aún contemplando el mantenimiento del clima tal y como lo conocemos, la cantidad de agua destinada a la agricultura disminuye año a año. Las modernizaciones de los regadíos podría ser una causa positiva, pero la principal es la rivalidad de usos. El ingente consumo urbano, turístico e industrial del agua -todos ellos antepuestos al agrícola- hace que cada año los agricultores dispongan de menos agua para sus cultivos. La escasa rentabilidad de sus producciones también limita al máximo su consumo.Aldea despreciada

Es en el tercer factor, las técnicas de cultivo y la investigación en las variables de producción donde aún podemos cifrar nuestras esperanzas. Todavía queda camino por recorrer para incrementar la productividad por hectárea. Pero los actuales precios basura impiden financiar la innovación. Tan sólo si el campo vuelve a la rentabilidad, la investigación podrá azuzarse.

Todos los alimentos -y digo bien: todos- provienen del sector primario. Ni toda la química ni electrónica del momento han logrado producir ni un solo gramo para comer. Hemos olvidado algo tan elemental como el que tenemos que comer todos los días.

No debemos permitir que el campo siga muriendo. Los precios deben reajustarse, y en los planes económicos, el sector primario debe tener un peso propio. Algunos países, como China, están comprando masivamente tierras en terceros países. Quieren inmunizarse ante la venganza del campo.

¿Qué hacemos nosotros? Pues nada. Así nos irá.

Chuzame! A Facebook A del.icio.us A Technorati A Fresqui A Menéame A Digg A Reddit A Twitter A MySpace A Barrapunto A Google