1 - Un deles é de masoucos

…. (comparte as túas diferencias)

Son muitas as cousas que se poden contar e sobre todo ver do gran Paco Pestana. Xa fai ven tempo queintento seguir que fai, ou en que anda metido. Este extenso artículo sacado do xornal el País, pero obra de Xoán Abelaira, fai un interesante repaso pola súa obra e vida.

Publicado por Xoán Abeleira en Fotografías de meu, da serie “O creador no seu obradoiro” (El País) .
De raparigo, en Peredo, parroquia da Frairía, Paco Pestana endexamais saía da casa sen unha aguillada de abeleira. “Coma os zahorís que embalsaman pozos coas súas mans, agochando das fontes o seu rumor”. Alí, entre os penedos da montaña, “a miña mai aprendeume o xeito de tratar coas cobras. Cando batía cunha, tocáballe a cabeza coa galla, e a becha ficaba paralizada un intre. Asegúrocho! Non sei qué carallo terá esa arbore mais o certo é que funciona.” O seu outro pasatempo preferido era cazar mouchos. E dos mouchos -cousa lóxica- pasou ás tebras. “Deume por persegui-la miña sombra, si, pero endexamais a apresaba! Supoño que por iso, co tempo, devín neste cazador de sombras…”

Entrar no seu obradoiro de Lugo é coma entrar nunha mina. E velaí están agora: tódalas serpes, tódalas estantigas, tódalas criaturas fabulosas que, ó longo de tres décadas, Pestana enfeitizou. Aparentemente inmóbiles, si. Mais abonda con aloumiñalas un nada para que te chimpen ó cerebro ou te papen o corazón.
No noso refraneiro, “quita-la cobra da silveira coa man doutro” é sinónimo de “guinda-la pedra e agocha-la man”. Pero Pestana non é deses. Dende os días nos que, en efecto, traballou nunha mina; dende os meses nos que participou na Revolución dos Caraveis; dende aquel ano no que formou “unha comuna libertaria na época de Arias Navarro”, Pestana é o que é: “un francotirador” ben franco, cuxa mor aspiración “é sentirme unha boa persoa”. Alguén “que camiña coas pantasmas”. Un energúmeno no senso bíblico. “Un animal, unha besta sen aparellar: calquera cousa” agás un tipo falso. Ollo prá súa traza de forzudo de circo, de cosaco, de xogador de rugby, e imaxínoo traballando co machado ou a motoserra su un cachón de estelas incendiarias. Lembro algúns dos xigantes do XX: Brancusi, Maiakovski, Pollock, Char. Penso nos superrealistas, capaces de loitar a puñazos pola honra de Lautréamont.
A filiación de Pestana coas vangardas é obvia aínda que el se nega a falar de mestres ou influenzas. “En todo caso, de actitudes.” Para el, toda cousa e ser vivinte, toda manifestación da enerxía construtora e destrutora do cosmos é única. Poderiamos dicir, si, que as súas obras nos atraen coma os ídolos precolombianos, os poemas-obxectos de Duchamp ou as pezas de Niki de Saint Phalle. Mais de qué serviría iso? “De nada”, ten razón. O fundamental é abrirse en canal ante a Beleza e deixar que nos abrase. Por iso el mesmo rexeita definirse. “Porque evito calquera clasificación”. Coma moito, ó referirse a alguén co cal se identifica dalgún xeito sempre di: “Éche un puto apache!” Ou sexa: un salvaxe. Un guímaro. Un outsider. Todo o que el é.
Hai moitos Paco Pestana dentro de Paco Pestana, abofé. O Pestana labrego. O Pestana leñador. O Pestana filósofo. O Pestana performer. O Pestana artista. Mais todos son o Pestana poeta. A Poesía: o milagre “pró que sempre me preparei; mais en min bulían tantas cousas que, ó final, a literatura se me quedou pequena”. A Poesía: “a mestura do insólito, das percepcións de carácter case paranormal coa propia biografía; trastorna-lo cotián para acada-lo extraordinario.”
Cruza-lo limiar do seu universo é máis ben como se internar nunha cova prehistórica. Se os xamáns do paleolítico recibían as súas visións no fondo das espenucas, Pestana, coma todo Rimbaud que ve, esculca as mensaxes que lle envía o inconsciente: o propio e o colectivo. Nese senso é un xamán. E todos eses espíritos que pacen no seu estudo son, nese senso, os seus animais de poder. Non as súas creacións, non: os seus aliados. Os tótems que achou nas súas viaxes do Aquén ó Alén.
“A arte ha de ser coma un animal”, afirmou xa Aristóteles. E o poeta -engadiu Hughes- anda á caza dos seus poemas-animais. Os territorios de Paco Pestana son dous: un interior e outro exterior. E o primeiro non pode enxergarse sen o segundo. Daquela, ó serán, o condutor de ánimas lévame ó seu concello. O San Cristovo transgresor “e outros raros coma min” formaron unha asociación para defenderen o patrimonio da zona. Cabo duns sartegos prerromanos constato o que el ignora: que a cabeza destes apunta ó oeste, os pés, ó leste, para que así os mortos fiten cada día o sol nacente, símbolo do renacemento. Logo, en Vilabade, na igrexa que hai “a carón do pazo do derradeiro vicerrei de México”, o escultor sinálame “uns anxos decapitados polo Tempo” ou por algún deses “reumáticos cerebrais” que, segundo el, “aínda teñen os miolos sen rozar”. Todo está preto da casa paterna onde el traballa ó ventimperio cando non o fai no obradoiro da cidade. Os seus materiais son “tódolos que me engaiolan”. As súas ferramentas, “tódalas que se adapten á miña man e á miña cabeza”: un ollo de furacán.
Percorrendo un deses carreiros nosos, incribles de tan fermosos, chegamos á capela de Soutomerille. A porta está forzada. Dentro, dous sartegos co escudo de Castroverde; restos de frescos; a cara dun Cristo naif; unha pía bautismal na que aniñan as loairas; mandalas de humidade. Fóra, “unha fiestra única na Península”, un catavís lambido polo sol. Secasí, o que Pestana quere amosarme “de verdade é un castiñeiro milenario”, o que realmente o conmove dese espazo druídico. “Fíxate: esta árbore leva tantísimo enraizada na terra que, máis que de madeira, parece feita de trollo.” Certo. Da metade para fóra, o cerne medrou dun xeito descomunal, conformando o animal tricéfalo que xa se adiviña nel, coma modelado en arxila. “Velaí tes xa a túa vindeira peza”, digo eu. E el, esmendrellado, dándome unha desas palmadas súas de fortachón bonachón, arrebólalle ás nubes: “Este castiñeiro… éche un puto apache!”

Nalgún momento das nosas vidas (antes ou despois) planteamonos e preguntamonos qué será das nosas cousas, as que acumulamos ao largo dunha vida. Quén as recollerá, gardará ou tirará. Quén… pero sobre todo o PORQUÉ desas cousas.

Non ten fácil resposta, é sinteste como unha ferida na que estiveras vertendo sal e limón… Carlos xa non estará aquí pero todos recordaremos unha parte del.

E sobre todo temos que recordar, os accidentes de tráfico non dan unha segunda oportunidade.

Terá que cubrir uns 1.000 quilómetros de distancia, con varias ascensións a portos de máis de 2.000 metros de altitude, como o de Fuente Dé (un dos máis emblemáticos e turísticos portos de Cantabria), polo que ao final do traxecto terase enfrentado a preto de 23.000 “metros de desnivel acumulado”.

Todo esto é muito máis contao no seu blog, día a día, e detalle a detalle; tamén escribe sobre como foi o preparación, os  ‘apaños’ do seu patinete, e como non poder repasar todalas súas aventuras.

Moita Sorte!

Esta foto correponde a Dolores e ao seu segundo marido. Ese era o seu nome, pero non di nada do seu pasado, quen foi e as lendas que se crearon ao seu redor. Tiña varios irmáns. Sendo nena, súa nai aplicoulle un producto a ela e a un de seus irmáns para aliviar un picor que tiñan nos ollos, o que causou a cegueira dos dous.

Na súa historia, mezclanse a realidade coa lenda. Ata aquí historia, agora comezan as lendas. Falan marabillas da capacidade que tiña esta muller de leva-la casa cunha limpeza e un orden fóra do común. Como é habitual nas persoas invidentes tiña un sentido especial da orientación e un alto coñecemento dos camiños o que lle permitía dende xoven desenvolverse con soltura polo seu entorno.

Do seu segundo marido dise que tiña un cangro no rostro que foi acabando coa súa vida., contan tamén, que polas noites poñía un pouco de toucín na faz para que o cáncer o comera en vez de comerlle a pel pero foi inútil, morrendo finalmente polos anos 50.

Tamén desfacía maldicións, así o contan no lugar de Pena en Baralla, onde foi quen de facer que se venderan uns cochos sen problemas na feira. Ademis foi unha improvisadora de mérito, para todo tipo de situacions, e romerías.

Morreu en Lugo no 1971, aos 97 anos, no barrio de Albeiros.

Enriqueta Otero, Docente, Poeta, Sindicalista e activista política, así como médica-enfermeira.

Comezou a súa actividade como mestra exercendo en varias escolas da provincia de Lugo (entre elas a de San Cosme de Barreiros), no colexio Gómez Baquero de Madrid e, de regreso a Galicia, en San Pedro de Cea no concello de Vilagarcía de Arousa. En 1936 recibe unha bolsa para trasladarse ao Colexio Nacional de Xordomudos de Madrid.

Ao estalar a Guerra Civil dedicase ao coidado de cativos no Levante. Logo traballa como enfermeira no Hospital Militar de Carabanchel, no que fixo parte do Comité de Control Obreiro. En xaneiro de 1937, incorporase como miliciana da cultura á defensa de Madrid no Exército do Centro, na Primeira Brigada Móbil de Choque da 46ª División, dirixida por Valentín González, El Campesino . Participou na creación de varios fogares-soldado ou hospitais-escola. Fíxose cargo dunha gardaría para os fillos dos soldados, montou algúns hospitais e organizou un hotel de repouso para as viúvas e compañeiras dos soldados, todo na provincia de Alacante.

Co golpe do coronel Casado aliñouse coa política de Negrín e dos comunistas, foi detida por membros socialistas do Consello Nacional de Defensa e conducida ao cárcere da Ronda de Atocha madrileña e logo á prisión de Ventas. Un día antes da rendición de Madrid, o 27 de marzo de 1939, foxe xunto a outras presas.

Consegue chegar a Lugo, á casa do párroco da Nova, ata onde a alcanzou a persecución policial, se ben librou grazas ao crego. Nestes primeiros meses de semiclandestinidade, acubíllase en varias vilas da provincia, sempre baixo identidade falsa. Houbo un novo intento policial por capturala en 1942. Comezou a establecer conexións cos fuxidos e cos antifascistas de Becerreá, onde colaborou nunha primitiva estrutura guerrilleira. Sen contactos co PCE ata 1944, a súa influencia política e organizativa en parte da provincia de Lugo percibiuse no posterior medra política e guerrilleira provincial.

En 1944 formou parte do Comité Provincial de Lugo e o ano seguinte mantivo relacións directas co PCE. En febreiro dese ano foi responsable de finanzas e de organización. Malia a caída dalgúns cadros, o partido chegou a contar en toda a provincia cun cento de militantes e ducia e media de guerrilleiros.

O seguimento sobre o PC de Lugo e sobre Enriqueta Otero intensificouse a partir de finais de 1945 e principios de 1946. En xaneiro deste último ano varias caídas afectaron xa a toda estrutura provincial; en febreiro caeron ata cincuenta persoas vinculadas á resistencia.

O 16 de febreiro de 1946 foi detida en Lugo, xunto con Xosé Vicente Rodríguez. Antes da detención, resistiu tres horas o acoso policial pero ao ser ferida nunha perna, foi apresada. Ameazada e duramente torturada, a intervención dalgunhas antigas profesoras salvouna de ser asasinada.

Acusada dun delito de rebelión militar e de actividades comunistas, no seu consello de guerra celebrado en Coruña en xullo de 1946 foi sentenciada a trinta anos por rebelión militar e catro anos por un atentado contra a autoridade.

En outubro de 1946 foi trasladada ao cárcere de Amorebieta e a finais de novembro ao de Segovia, no que pasará cinco anos baixo deplorables condicións hixiénicas, médicas, climatolóxicas e alimentarias, polo que participou nas folgas de principios de 1949, que reivindicaban melloras carcerarias.

En outubro de 1951 foi enviada ao penal de castigo de Guadalaxara e meses despois confinárona no penal de Alcalá de Henares, no que conseguiu a liberdade condicional en 1960. A definitiva houbo de esperar ata 1965.

Ao saír da cadea recuperou parte das propiedades familiares incautadas, perdeu outras e abriu un longo contencioso-administrativo para ser rehabilitada como mestra nacional, o que conseguiu en outubro de 1974. Tras pasar por diferentes escolas, onde intentou promover certas actividades culturais de base, xubilouse en 1980.

Tres anos antes creara a Asociación Popular O Carriño, inspirada nas Misións Pedagóxicas republicanas, como un espazo de cultura, reflexión e discusión, afastado do ensino tradicional.

Morreu o último día de outubro de 1989 e foi enterrada na súa parroquia natal, Miranda, envolta na bandeira republicana, evocada como «a última guerrilleira galega, a Pasionaria do pobo galego».

Autor/a da biobibliografía: Ángel Rodríguez Gallardo

Información Obtida de: http://www.culturagalega.org/album/detalle.php?id=94

Fai unhos días que terminou a súa viaxe, 3551 kilómetros un monopatín especialmente diseñado para a ocasión. Un viaxe moi largo, reivindicando máis carris bici.
Partiu o pasado 25 de agosto de Lugo e chegou a Barcelona o 21 de setembro, coincidindo co inicio da Semana da Movilidade e o Día mundial Sen Coches, pasando polas “metas volantes” de Friburgo (Alemania), Burdeos, París e Lyon (Francia) recorrendo unhos 130 Km o día, nove horas diarias encima do patín.
Aínda que está escaldado das súas entrevistas cos medios xa que non se o tomaron en serio e so querían saber “se levaba a cantimplora colgada das miñas partes” concedeu estoutra entrevista sacada do xornal “A vanguardia”.

Suso en patinete

Realmente hai que ter unha motivaciónextra para estar nove horas riba dun patín durante un mes escaso, para facer 3551 kilómetros e non desistir no intento¡¡¡¡¡ ti cres que poderías?

Vamos coa adiviña… e antes de nada lee esta advertencia moi importante;
Advertencia: Ten en conta que non hai trampas, non hai cousas escondidas,
todo está á vista.

Algo máis: se non coñeces o exemplo, permíteme unha suxestión. Trata de pensalo só porque vale a pena. En particular, porque demostra que o que cres sobre ti mesmo ao mellor non é tan certo. Ou, en todo caso, é incompleto.

Antonio, pai de Roberto, un neno de 8 anos, sae conducindo desde a súa casa en Santiago diríxese rumbo a Viña del Mar.

Roberto, vai con el.

No camiño prodúcese un terríbel accidente. Un camión, que viña de fronte, sáse da autopista e embiste ao auto de Antonio

O impacto mata instantáneamente a Antonio, pero Roberto segue con vida.

Unha ambulancia de Viña del Mar chega case de inmediato, advertida polas testemuñas, e o neno é trasladado ao hospital.

Nada máis chegar, os médicos de garda comezan a tratar ao neno con moita dedicación pero, despois de intercambiar opinións e estabilizalo, deciden que non poden resolver o problema de Roberto. Necesitan consultar. Ademáis, advirten o risco de trasladar ao neno e, por iso, deciden deixalo internado alí, en Viña del Mar. Despois das consultas pertinentes, comunícanse co Hospital de Nenos de Santiago e finalmente conversan cunha eminencia no tema, a quen poñen en coñecemento do ocurrido. Como todos concordan en que o mellor é deixar a Roberto en Viña del Mar, a eminencia decide viaxar directamente desde Santiago cara alá.

Os médicos do lugar preséntanlle o caso e esperan ansiosos a súa opinión .
Finalmente, un deles é o primeiro en falar: ‘Está vostede en condicións de tratar ao neno?’, pregunta cun fío de voz.

E obtén a seguinte resposta: – ‘Como non o vou tratar se é o meu fillo!’.

Ben, ata aquí, a historia. Está en ti o tratar de pensar unha maneira de que teña sentido. Como non compartimos a habitación, ou onde sexa que esteas, insisto en que non hai trampas, non hai nada oculto. E antes de que leas a solución, quero agregar algúns datos:

Antonio non é o padrastro.

Antonio non é cura.

Agora sí, déixote na compaña da túa imaxinación. Iso sí, suxíroche que leas outra vez a descrición do problema e, creme, é moi, moi sinxelo.

Atopou con Javier e Diego na esquina da rúa 33 con Broadway. “Escoitaronme falar español e acercaronse a preguntarme se sabía dónde estaba un “Wendys” para comer as hamburguesas máis baratas de Nueva York”.

Quedeime vendos e preguntandome: “¿cómo podían sobrevivir aquí dos ciegos que ni conocían la ciudad ni hablaban inglés?, ¿cómo se arreglarían para cruzar estas calles salvajes?, ¿qué les traería a Nueva York? ¿No era aquélla una auténtica odisea?”

Javier, de Santa Eulalia de Bolaño, cerca de Castroverde, provincia de Lugo, e Diego Prendes, como a muitos outros, continua Jose angel, ocurriuselles facer un curso de inglés. En ningún momento se lles pasou pola cabeza que a súa cegueira puidera ser un inconvinte insalvable.

E así foi como lles contou a súa historia. “Pois nada, que viñemos como ven calquera”. “Pero ¿solos?”. “Sí, claro. Igual que hai xente que pode ver sen problema e practica, por exemplo, parapente pois nos….”
Así compartiu visitas un par de días, así como tamén comidas, pero sobre todo falaron de como un cego “ve” Nueva York. Non se perden detalle… afirman acertadamente: “o suelo está vello e sucio”, explicaban, “e a xente camiña moi rápido, ¡e o seu tamaño é grande!”, “hai unha gran variedade de olores nos restaurantes… e qué decir dos idiomas que se oen pola rúa…”

Unhos verdadeiros valientes, sen dúbida. Decidir marchar a esa gran cidade, na que muitos outros nos perderíamos a bo seguro, non é unha aventura calquera.

Ahh, por certo, volveron sans e salvos!!! Para o que aínda non o crea!

Veremos como vai esta nova aventura, desta volta vestido, e se é capaz de chegar ata o centro de Europa, co patín de fabricación Finlandesa.

As súas protestas máis coñecidas foron algunhas como…
as 200 voltas á muralla de Lugo cando esta aínda non era Patrimonio da Humanidade, para reivindicar a concesión de este status. Máis tarde camiñou entre as catro capitais galegas, como protesta contra as minas antipersoas, e fixo tamén o Camiño de Santiago en sentido inverso, até Roncesvalles, coa ilusión de obter tantas novas doazóns de sangue como quilómetros percorridos.

Esas e outras aventuras empezaron a seguidas os medios de comunicación despois de decidir facelas cun novo elemento moi atrainte: o nudismo. Subiu cun taparrabos ao Pico Cuíña para reclamar a construción de un novo pavillón en Castroverde. Este éxito fixo que decidira repetir e incluso ampliar horizontes, polo que subiu escaso de roupa picos como o Aconcagua ou Kilimanxaro.

Ás fotos e o que contaron, tanto a Voz, como o Progreso…

E de agasallos están servidos os noivos da Fonsagrada que logo de moitas horas acabaron a súa tradicional voda -esa que empezaron a lombos de dúas burras-. O hotel Fontesacra estivo repleto desde o venres ata o domingo. Un sobresaliente é a nota que lles pon un amante do tradicional e etnógrafo como Isidoro Rodríguez . O paseo en burro ata o xulgado, o cortexo que os acompañaba, todo era perfecto e pola vella. Ata a comida, predominaron butelos, cacholas e pata de touro. De estar invitado Isidoro regalarialles unha manta das de antes, «para apurar o frío da Fonsagrada», dixo en Radio Voz, aínda que eles, os xa marido e muller, Olaya Fernández e Agapito Gil , son de Castroverde.

Montados en senllos burros, con indumentaria de rúa e acompañados dun grupo de gaiteiros. Así foi como se deron o si quero Agapito , un panadeiro de Castroverde e a que é desde onte a súa esposa. Os noivos alugaron o hotel Fontesacra, da Fonsagrada, para gozar dunha festa, que durou todo o fin de semana. No menú do banquete (os invitados quedaron a comer, a cear e algúns tamén a durmir) o típico marisco foi substituído polo caldo e a carne de porco celta. Ao longo da xornada dúas orquestras estiveron animando o baile. E é que, para aguantar as temperaturas de onte na alta montaña facía falta moverse e tampouco lles veu mal algunha copita, iso si para quen non tivesen que coller o coche despois. Por certo, na Fonsagrada houbo de madrugada terremoto de magnitude 1.6 na escala de Ritcher.

Una boda a la que los novios acuden en burro. “No estaba previsto, pero decidimos grabar y después veremos si nos sirve”, confiesa el codirector. Olaya Fernández Coronado y Agapito Gil fueron  los protagonistas de un paseo con bis cómicomediática en una historia real. En contra de la corriente natural, inmunes a las estadísticas que hablan del incremento desproporcionado de divorcios, a la baja tasa de natalidad y a las voces de alarma sobre la desaparición de los burros, desplazados por los caballos motorizados, se casaron ayer en A Fonsagrada. Lo hicieron, eso sí, por lo civil, en el juzgado fonsagradino, al que llegaron a lomos de sendos asnos, Iris y Rogelia. La novia, feliz antes de convertirse en esposa, hablaba de una “promesa realizada a los tres días” de conocer a su marido,  desde el mediodía de ayer. Desde aquel pacto transcurrieron ocho meses y la novia entró ayer en el universo de los casados “felizmente embarazada, como Rogelia”, el equino que montaba, tras recibirlo como regalo de boda.  Lo que de esto salga se podrá apreciar el próximo verano,  cuando sea presentado el documental.  Hasta entonces, queda por rodar la pieza del invierno, en torno al 13 de diciembre en Baleira, y el montaje, que se adivina arduo, según Vega, por el metraje “abundante y de calidad” que hay rodado.

Reproducimos a entrevista do diario 20 minutos:

Jesús García Juanes, vecino del municipio lucense de Castroverde, es a sus 47 años conocido en medio mundo por las distintas hazañas que ha conseguido. Aunque algunas no han tenido reivindicación, la mayor parte tienen un carácter solidario. Én la última, recorrió 1.000 kilómetros en bicicleta, kayak y monopatín en 96 horas.

Su última aventura es, según él, “una llamada de atención para que la gente modere la velocidad en las carreteras“.

¿Por qué decidiste este tema para esta última hazaña?
Lo decidí porque los tramos se hacían fuera de las carreteras. Yo mismo quería evitar enfrentarme al tráfico, al calvario de luchar contra la circulación y al miedo en las curvas, que son muy peligrosas. Por eso se me ocurrió.

Comenzaste la prueba en Sarria, ¿tiene alguna relación con el accidente que hace pocos días causó la muerte de dos chicas?

Fue una casualidad. Ya tenía previsto hacer esto desde hace un par de meses. Pero la muerte de las chicas sí me influyó para elegir el mensaje y reforzarlo.

¿Qué fue lo peor de esta prueba?
Los últimos kilómetros en la muralla de Lugo. En el adarve había 200 metros colapsados con gente. Hubo un momento que no había forma de pasar. Lo intenté por la ronda pero como me tiraban cosas desde arriba e iba bien de tiempo me fui a descansar. Después, cuando la cosa se relajó, conseguí terminar.

De todas las cosas que has hecho, ¿cuál ha sido la más difícil?
El intento de subida al Aconcagua. Me quedé cerca de 6.000 metros y lo hubiera conseguido si hubiera más gente. Pero en todas, las condiciones físicas son bastante extremas.

¿Aventurero o atleta?
Una mezcla. Para poder hacer lo que hago en la base tiene que haber un buen deportista

¿Entrenas mucho para conseguir lo que consigues?
Muy poco. No necesito pasar el calvario que pasan los deportistas profesionales. Estoy capacitado para pasar pruebas de este tipo, pero lo que no consigo es hacer un entrenamiento constante todo el año porque no aguanto psicológicamente.

Tras tu dilatada trayectoria, ¿crees que la gente te toma en serio?
La mitad de la gente piensa que estoy pirado. Pero ya he pasado esa etapa en la que me pregunto si tiene sentido o no hacer algo. Cuando se me pasa por la cabeza decido hacerlo.

Y, ¿hay algo ahora rondando ya tu cabeza?
Voy a empezar a aprender a nadar. El medio acuático, donde no existe la gravedad, es muy curioso y me atrae. Este invierno haré alguna cosa en el agua, pero aún no puedo dar pistas, porque no sé si es viable lo que me propongo, o no. Además, puede ser incompatible con mi vida.

Digamos, que te gusta el riesgo…
Me gusta que exista un nivel de riesgo, pero adecuado a mis circunstancias. En todas las cosas que hago debe existir la duda de si es posible o no llegar a conseguirlas.

¿Llevas algún amuleto contigo o no eres supersticioso?
(Se ríe, duda y por fin contesta) En la primera travesía compré un chubasquero y cuando metí la mano en el bolsillo había un rosario. No sé si lo metieron o no, o quién fue. Pero si alguien lo puso ahí, por algo sería. Y no porque yo sea creyente hasta la médula pero, por si acaso, lo llevo.

Jesús intentó ascender el Aconcagua (6962 m.), ataviado simplemente con unas botas y unos “gallumbos”. Desgraciadamente, tuvo que abandonar a tan solo 400 metros de la cumbre. Hay que decir que el fracaso de la coronación se debió a que los dos acompañantes de Jesús, no eran capaces de seguir el brutal ritmo de ascensión que llevaba nuestro amigo y porque ya empezaba a tener “algo” de frio. El origen de esta peripecia no obedece a una “ida de olla”, sino al apoyo incondicional al tratado de Kyoto para la disminución de emisión de CO2 a la atmósfera.
Un personaje, dantesKo, simpático y sobre todo solidario.

Outras das suas fazañas foron estas outras que tamén reproducimos:

-Cuenta una canción popular que «hay un gallego en la luna que ha venido del Ferrol» para tocar el pandeiro y la gaita. Aunque la tonadilla puede sonar hiperbólica, hay paisanos suyos que se plantean en la vida real retos no menos espectaculares. Jesús García Juanes, un vecino del pequeño municipio de Castroverde, en Lugo, intentará en septiembre ascender al Kilimanjaro como Dios le trajo al mundo. La aventura puede parecer disparatada, pero aún hay más: García Juanes no irá acompañado de ningún instrumento musical autóctono como su amigo de Ferrol, sino que se valdrá de un novedoso patinete para hollar esta cumbre africana, a 5.897 metros de altitud.Desde 1998, la vida de este cunicultor de 40 años oscila entre la tranquilidad de su granja de conejos y el ajetreo excéntrico de sus peculiares aventuras. Y es que desde que pasó una noche al raso en el Aconcagua(ver arriba) a temperaturas extremas y sin saco de dormir «porque quería probarme a mí mismo», el lucense no ha cejado en su empeño de demostrar al mundo que es capaz de realizar el más difícil todavía.En triciclo

Arrastrado por un espíritu de superación inigualable y una fuerza mental descomunal, García Juanes ha impregnado siempre sus proyectos de un carácter solidario. Primero se propuso unir los 360 kilómetros que separan las capitales gallegas entre sí, en una marcha a pie de cuatro días, para reclamar la prohibición de las minas antipersonales. Superó la prueba deteniéndose tan sólo durante cinco horas para dormir.Meses más tarde, dio doscientas vueltas corriendo alrededor de la muralla de Lugo –unos 450 kilómetros– en sólo 96 horas para exigir que el monumento fuera declarado Patrimonio de la Humanidad. La Unesco otorgó ese reconocimiento a la construcción romana, aunque queda por ver qué influencia tuvo la acción reivindicativa del singular atleta.Poco después, «cuando en España no estaba de moda el patinete», Juanes recorrió con este vehículo trescientos kilómetros del camino jacobeo portugués sin escalas y en 24 horas. Su objetivo: pedir a los ciudadanos de cada pueblo por el que pasaba que donaran sangre.

Ya en 1999, nuestro hombre salta a la disciplina ciclista. «Nunca había andado en bicicleta, salvo cuando era muy pequeñito», explica. Incluso así, el lucense cubrió pedaleando el Camino de Santiago, desde Roncesvalles hasta Compostela, en 48 horas. No hizo ni una parada. «Fue muy divertido», apostilla. Puestos a rizar el rizo, García Juanes construye ese mismo año un triciclo artesanal y recorre cuatrocientos kilómetros. «Era muy pesado y enseguida me cansé de él».

La historia sigue. En 2000 se toma un respiro con el fin de meditar pausadamente sobre sus próximas actividades. A comienzos de este año, vuelve a la carga: ante la carencia de un polideportivo en su pueblo natal, el cunicultor asciende vestido tan sólo con un minúsculo taparrabos al Pico Cuiña, de casi 2.000 metros de altitud, para reclamar la construcción de las instalaciones. «Me hice famoso por mi desnudez, no por el esfuerzo que entraña subir una montaña en esas condiciones: varios grados bajo cero en pleno mes de enero te pueden llevar a la tumba», dice con tranquilidad.

Y Juanes le coge gusto al frío y a la escalada en toda su desnudez. Hace unos meses, hizo pública su intención de hollar las siete cumbres más altas de España provisto únicamente del taparrabos, con el objetivo dudoso de demostrar la valía de los primeros alpinistas, que «ascendían con ropas muy precarias, casi como si fueran desnudos».

Entrenar en la granja

A pesar del grave riesgo que entrañan sus experiencias y de la dilatada trayectoria solidaria del lucense, pocos le toman en serio. En una ocasión, acudió como invitado a dos programas radiofónicos nocturnos de gran audiencia(eu engando, SER(jose ramón de la morena, en ‘el larguero’), e COPE(Jose antonio abellán, en ‘el tirachinas’)). «Sólo querían saber si iba a llevar la cantimplora colgada de las partes. Me dolió mucho su actitud», relata, convencido de sus palabras y con cierta tristeza en su voz. Lejos de desanimarse, respondió a las chanzas con una escalada al Teide. «Fue muy sencillo. La temperatura era de ocho grados y no había nieve. Decidí entonces embarcarme en otro plan más ambicioso».

Dicho y hecho. Ahora, este cunicultor estudia el asalto al Kilimanjaro en patinete y pertrechado con un taparrabos similar a los que utilizan los miembros de la tribu masai. «En primer lugar, lo hago porque supone un reto muy importante para mi persona. Siempre busco superarme a mí mismo y sólo realizo proyectos que entrañen una dificultad considerable. En segundo lugar, quiero que la gente se conciencie de que el efecto invernadero nos está matando poco a poco», subraya con ánimo solidario. En quince años ya no habrá nieve en la cumbre de este gigante africano por culpa del preocupante recalentamiento del planeta y el gallego lo sabe.

El singular alpinista afirma que nunca entrena para sus aventuras. «Mi granja es muy grande, es mi mejor banco de pruebas porque estoy en constante movimiento. Con eso me basta». Sin embargo, esta vez reconoce que, «en agosto, entrenaré posiblemente durante cuatro sesiones en una cámara frigorífica para aclimatarme al intenso frío que voy a padecer», confía, tan fresco.

Para su iniciativa, espera encontrar un patrocinador que le ayude a costearse la hazaña. «Siempre me han ayudado, aunque también es cierto que a veces he acabado poniendo dinero de mi bolsillo. Y el dólar está subiendo y la aventura puede salirme por un millón de pesetas». Ropa aparte, claro.

Jesús García Juanes