A Fiestra de Masoucos

O xuiz da audiencia nacional Eloy Velasco ven de relacionar a Chavez coa ETA... que dirá ahora Chávez?

"Obran diligencias en este procedimiento que ponen de manifiesto la cooperación gubernamental venezolana en la ilícita colaboración entre las FARC y ETA y en especial de Arturo Cubillas Fontán, que tiene o ha tenido un cargo público en ese páis".

Despois de Rosa Diez...  pasamos a intolerancia, complexo de inferioridade e pertubados nacionalistas. Non se lles pode pedir máis a estes 'elementos'.

« El significado coloquial de 'gallego' en sentido peyorativo es el de alguien que no se pronuncia y elude comprometerse. Es peyorativo pero no despectivo. Se usa en el castellano coloquial del mismo modo que docenas de expresiones comparables como 'trabaja como un negro' o 'austero como un castellano', 'chulo como un madrileño', 'testarudo como un baturro', etc. Y no son insultantes, sino figuras retóricas del lenguaje. Se pueden eliminar, pero no es fácil si se usa un lenguaje coloquial, directo, como el de la calle, que precisamente es el contexto de una entrevista. No es una declaración política. Y ofenderse por esto es una muestra de intolerancia, complejo de inferioridad o perturbación nacionalista. Un cordial saludo. Información UPyD»

Ese é o sentimento que teño ao oír a unha persoa da vida pública como Rosa Díez usar estereotipos e malas prácticas. Saca a lengua a pacer e metese nun xardín a conta de todos nos. Ex do PNV, ex do PSOE fai ven pouco funda UPyD, para quen sabe, intentar chegar ao poder. Pero non é a única, fai un ano foi Jorge Moragas e os seus «gallegos profundos».

Son muitas as cousas que se poden contar e sobre todo ver do gran Paco Pestana. Xa fai ven tempo queintento seguir que fai, ou en que anda metido. Este extenso artículo sacado do xornal el País, pero obra de Xoán Abelaira, fai un interesante repaso pola súa obra e vida.

Publicado por Xoán Abeleira en Fotografías de meu, da serie "O creador no seu obradoiro" (El País) .
De raparigo, en Peredo, parroquia da Frairía, Paco Pestana endexamais saía da casa sen unha aguillada de abeleira. “Coma os zahorís que embalsaman pozos coas súas mans, agochando das fontes o seu rumor”. Alí, entre os penedos da montaña, “a miña mai aprendeume o xeito de tratar coas cobras. Cando batía cunha, tocáballe a cabeza coa galla, e a becha ficaba paralizada un intre. Asegúrocho! Non sei qué carallo terá esa arbore mais o certo é que funciona.” O seu outro pasatempo preferido era cazar mouchos. E dos mouchos -cousa lóxica- pasou ás tebras. “Deume por persegui-la miña sombra, si, pero endexamais a apresaba! Supoño que por iso, co tempo, devín neste cazador de sombras…”
...continua lendo Paco Pestana: o Cazador de Sombras