A Fiestra de Masoucos

Este é un exemplo a seguir, para os concellos do interior. Unha boa inciativa para reactivar o concello, e fixar poboación nova. Só lles falta o lema, "é para vivir, O Incio".

É aquí cen ideas para mellorar o interior.

Para calquera tipo de derrumbes, non o dudes, bota un berro e estes dous fenómenos presentaranse o momento. A pesar de que casi se comen a parede, ou de que "cae coma a merda", ou case tropezan, non hai duda de que son profesionales desto.

P.D. So falta que entre david para que conte cando se meteu dentro coa BCS...

Véndonos no presente a todos nos pasa esto, sobre todo debido á facilidade côa que borramos os malos tragos vividos (si non foron moi duros, senón apartámolos por un instante).

A min pólo menos si que me pasa e secadra neste momento mais póla melancolía que me abrangue. Véñenme a mente recordos da infancia, ir na busca do mellor “gua” para xogar as canicas cos meus no patio do colexio, as “aventuras” no bus do colexio, un día que fun a Lugo a radio e o profesor coma si se tratase dun guía turístico e nos nunca haber saído da eira da casa levounos polo centro e díxonos o chegar a unha fonte “rapaces, esta fonte bota viño un día o ano”, as tardes de verán no río, os traballos en común cos veciños, como o de empacar e esperando que os maiores che mandaran “chama aí do tractor” e o importante que xa te sentías, as horas e horas perdidas dentro do portal do piso “deste editor”, as tardes de “futbolin”, os primeiros paseos na vida nocturna, esa despedida mais que cariñosa nun portal as 8 da mañá, o nerviosismo o presentar un proxecto...

Que tempos aqueles, o certo é que daba algo por abrir unha ventá e ver por un intre aqueles tempos, ate daría aquela cazadora que tanto cariño lle tiña!!!jaja.

Tantos recordos, seguro que agora, si vos parastes a leer esto viranvos lembranzas. Facede o exercicio de pensar un anaco en tempos pasados, e si vos sae compartir esas morriñas facedeo aquí para todos nós.

Este é un fragmento do documental "Contos de Polavila", que forma parte da serie "A palabra no tempo", producida por Nemedón S. L. O documental foi gravado no ano 2001 nos concellos da Pontenova e Riotorto.

Os concellos da Pontenova e de Riotorto posúen un importante patrimonio histórico e artístico, que coma noutros lugares corre o risco de desaparecer. O despoboamento das súas vilas e o dos seu lugares fai que se perdan tamén os contos. As cousas, as mentalidades... todo foi cambiando co paso do tempo. Como di o propio documental , "Se a aldea morre, morren os seus contos. E tamén ó reves. A vida non volverá ser como foi nestes lugares".

Increible o sucedido en Vigo... a contar:

Un home foi alcanzado por un coche e un segundo vehículo pasoulle por riba. Neste segundo vehículo viaxaba unha muller que creeu que era o seu fillo. Levaba a misma cazadora, un teléfono móvil similar, que apareceu no lugar do atropello e incluso un piercing tamén no mesmo lugar. Estas coincidencias unidas ao gran nerviosismo e tensión do momento fixeron que a familia acudise ao Hospital de vigo para acompañar ao atropellado.

Durante as horas de espera no hospital surxiron dudas sobre se realmente era o seu fillo ou non. Unhas horas máis tarde despois do nerviosismo, unha chamada o móvil confirma que, en realidade, o presunto ferido estaba durmindo e a persoa que estaba hospitalizada, e que finalmente acabou morrendo na UCI, era outro.

Unha vez máis a realidade supera a ficción.