Así se titula un artículo publicado por Ángel Vaqueiro, no seu apasionante seguimiento do que pasa polo concello, e non ven xa de ahora, aínda que ultimamente está a recoller certos comentarios contrarios na web do progreso. Pero ahí vai o seu biorritmo:
|
O que parece estar claro e que Fernanado leva o apoio
|
Así está o último capítulo desta historia que terminará para ben ou para mal, depende desde donde se mire, o día das eleccións municpais.
A quenlla non defraudou a pesar do frío e da pouco asistencia deste pasado domingo.
Hoxe quero dar a coñecer un bo articulo sobre o concello de Castroverde no sobre dos blog. Unha rede de blogs que surxiu coa idea de compartir con todos informacions curiosas e históricas, pero ao mesmo tempo útiles a todo aquel que lle guste entrar en Internet co afán de descubrir cousas novas. E con este afán atopei o seguinte:
|
Adentrarse en Galicia es dejarnos tocar por la magia y el misterio de una tierra envuelta en tesoros y secretos. Aún recuerdo aquella ocasión en la que dejé que el entusiasmo me llevara no lejos de las fuentes del río Eo, en la provincia de Lugo. Una antigua señal, blanca como el profundo mediodía que caía del cielo, delató la presencia de mi nuevo amigo, Castroverde. Pequeño pueblo, para muchos aldea, que apenas llega a los 500 habitantes. De su horizonte se proyecta elegante una torre medieval, que nos enseña, como maestra de ceremonias, los montes da Vaqueriza y la verde campiña, cosa rara, ¿no?, que rodea el lugar. Como todo lo que toca Galicia, Castroverde está atravesada por el primitivo camino de peregrinación entre Oviedo y Santiago. Esta es la vieja Tierra de Luaces, donde los Lemos, antigua familia de nobles, ejercían su influencia desde el castillo. De aquel castillo quedan las leyendas, los recuerdos, y la torre del homenaje, del siglo XIV, en donde nos detenemos a oir el ronco sonido de las espadas que se oyen bajo las piedras.
Desde el siglo XVIII, Castroverde celebra ferias dominicales, tanto el primer como el tercer domingo de cada mes. Lo hace con sus tradicionales puestos de piedra, aquí conocidos como pendellos, y bajo el auspicio de la fresca sombra de los robles y castaños. Si queremos recorrer un poco los alrededores de Castroverde, enseguida llegaremos a Vilabade, donde encontramos la famosa Catedral de Castroverde, llamada así por ser un fino templo gótico, de 1457, edificado para los franciscanos por algún conde de Lemos. Entrar en su interior, y admirar el retablo mayor barroco. En los alrededores, pequeñas casas nos dan muestra clara de las típicas parroquias de la campiña gallega. Por aquí andan las de Espasande, Cellán do Mosteiro, Pumarega y Uriz. En Cellán podéis ver el precioso Pazo de los Pardo, típica construcción galaica, en donde solían vivir los señores del pueblo. Dejamos Castroverde tan pronto como nos dio la bienvenida. El silencio verde queda atrás, mientras la vista se pierde y se recrea en el recuerdo de un pasado que, tal vez, hayamos vivido antes en otra vida. |
Espero que disfrutarades, e se o vivistes noutra vida, por favor, contadeo!!
Aquí deixo un interesante texto publicado polos amigos do Patrimonio de castroverde, e concretamente por José Enrique Villarino Valdivielso. Unha reflexión máis sobre as utilidades e posibles usos da Torre.
Así leva moitos anos. Case desde sempre. Por suposto, desde que eu coñezo. Pero, a TORRE de Castroverde non pode -non debe- seguir así. Soa, baleira e inútil. Debe recuperar o papel que un monumento da súa categoría tivo, merece e merecen os que ao redor dela habitan, véndoa día tras día ergueita; reflectido nela o orgullo, a fidalguía, o señorío, gañado con suor, século tras século, gañado tras moito traballo e moitos sacrificios dos habitantes dese fermoso Vallis Viride romano, salpicado de castros onde moito antes habitaban pretéritos señores, desde as bravas terras do Monsciro e o Cuperio até onde as terras contiguas ao Chamoso case se funden co Pai Miño.
Nos tempos que corren para pór algo en valor hai que rescatar os beneficios da virtude. E virtudes para acoller variadas e boas cousas ten a nosa TORRE. Corren tempos desfavorables para todo aquilo que teña que ver cos diñeiros, e máis coas subvencións. Non podemos -non debemos- fialo todo nas axudas das institucións, sexan do Concello, a Xunta ou o Estado, aínda que teña que habelas. A sustentabilidade, hoxe de moda, non é outra cousa que a capacidade das persoas para perpetuar os recursos que os nosos devanceiros nos legaron. A TORRE debe valerse, no que poida, por si mesma e nós axudarlle a conseguilo. Como? Diso imos falar a continuación.
Deixemos aparte litixios sobre dominio, propiedade, usos do chan e demais xuricidades que lle afecten. Resóltas éstas, poñamos que as institucións, e o Concello á cabeza, deciden facer algo para garantir o seu futuro. Que facer? Pois algunha que outra idea se pode pór sobre a mesa para conversar, para falar e para debater, cousa sa onde as haxa. Ocórrenseme tres, que se resumen nunha , o xa devandito: PÓR EN VALOR A TORRE. Pór en valor a Torre é facer que ela, e por si mesma, xere os recursos que axuden a facer viables outras funcións menos comerciais e máis altruístas, xunto coas axudas permanentes que debe recibir das institucións autonómicas e nacionais, xa que as arcas do Concello non deben estar para moitas alegrías. As funcionalidades da TORRE estimo que son tres: A primeira, 
unha FUNCIONALIDADE COMERCIAL, de lecer e negocio, que provea de recursos a outras funcionalidades menos retribuibles. A segunda, unha FUNCIONALIDADE INSTITUCIONAL, a máis propia e identitaria, a histórica, resume do xenio das xentes da terra. Esta función é facer da TORRE un espazo de memoria e convivencia, aberto, de futuro para a comarca. A terceira FUNCIONALIDADE, FORMATIVA. Xunguir o pasado e o futuro mediante o coñecemento; aprender dos devanceiros para ser capaces de innovar, que non é outra cousa que anticiparse ao que vai vir mediante a capacidade de crear, de facer cousas novas. Todas elas poden e deben convivir nese único espazo de forma harmónica, ordenada e serena. Aquilo que non ten unha función, o que non serve para algo, acaba morrendo.
Por exemplo, o Concello, ou quen corresponda, pode habilitar unha concesión para a explotación dunha ACTIVIDADE COMERCIAL DE RESTAURACIÓN e/ou HOSTALEIRA, mellor ambas, dunha escala adecuada, preferentemente a algunha iniciativa local, mediante o correspondente "cánon", non afogante, que debe acomodarse en contía e tempo ao 
desenvolvemento e éxito paulatino da iniciativa. O importe debería aplicarse integramente no financiamento parcial das outras dúas funcionalidades. En segundo lugar, a Deputación debería financiar parcialmente tamén o acondicionamento duns espazos destinados a TALLER E MUSEO ETNOGRÁFICO e DE INTERPRETACIÓN do alto CAMIÑO PRIMITIVO e dos recursos turísticos da bisbarra, para que non só sexa un espazo morto, senón que o taller lle de vixencia e actualidade ás investigacións sobre o pasado, nun marco de recursos para poder desenvolver conferencias, congresos, etc sobre a comarca e o CAMIÑO PRIMITIVO e non só sobre a comarca. O CAMIÑO debe ser un eixo esencial nesta estratexia de dar contido á TORRE e a bisbarra, sen esquecer o papel primordial de ser tamén un lugar de encontro das xentes. A terceira funcionalidade podería concretarse, en estreita conexión coa anterior, nunha ESCOLA-TALLER, financiada con recursos da Xunta e a Deputación, onde raparigos e raparigas da zona aprendan oficios e saberes xa case perdidos e cuxos coñecementos se apliquen á restauración do patrimonio local, á vez que participen na súa restauración e comercialicen empresarialmente, a particulares e terceiros, os traballos en que se plasman estes saberes. Aquí xoga un importante papel de asesoramento e xestión a URG (Universidade Rural Galega).
A pouco que boten a andar estas tres iniciativas, unha tras da outra para non coller unha enchenta, cos investimentos previos de restauración e acondicionamento a cargo dos organismos citados implicados e a axuda das institucións onde non cheguen as actividades comerciais, e de todos nós, poderemos chegar a ver unha TORRE rexuvenecida, útil e refulxente. Espello de Castroverde no que nos miremos todos, orgullosos de que, garantida a súa permanencia, vai seguir sendo parte do noso almario onde habita a memoria non só da nosa paisaxe vivida, senón tamén do interior, do máis persoal e íntimo.
Setembro, 2009
Recollo este interesante montaxe de fotos no vídeo "Castroverde en fotos", desde o blogue de Jose Pereira Miranda, "Cosas de Pepe"; outro blogue que comezou falando de Castroverde, do seu medio natural, demografía, etc, aínda que moi parecidos os que se poden atopar na web esgalicia.com.
Ademais agrego tamén estoutra composición de fotos, subida o YouTube por Pilladooo.
Sementar sementarei
LA DIMISIÓN INTERIOR de Iñaki Piñuel
Replicantes…