As vitorias folgadas do PSOE nas dúas últimas eleccións municipais, con sendas maiorías absolutas, fixeron que a calma sexa a tónica dominante no Concello de Castroverde nos últimos anos, unha tranquilidade que se rompeu coa actual disputa no seo do grupo socialista.

Curiosamente, o máximo responsable de levar a estabilidade ao goberno local, Xosé María Arias, foi no seu día un dos protagonistas dunha serie de axitados capítulos na vida política local que arrincaron en 1997 cunha moción de censura.

Ese primeiro episodio tivo como primeiro protagonista, paradoxalmente, a outro tenente de alcalde, o nacionalista Arximiro Fernández, cuxa dimisión por discrepancias co entón rexedor, o tamén frontista Miguel Rodríguez, derivou na presentación dunha moción de censura de tres edís do BNG —entre eles, Arias—, concelleiros independentes e membros do PSOE. A moción prosperou —nunha polémica sesión na que foi precisa a presenza dos antidisturbios—, e supuxo a chegada á alcaldía de Xosé María Arias, que non abandonou o bastón de mando. Os argumentos esgrimidos por este grupo contra Miguel Rodríguez centrábanse no carácter autoritario do alcalde, queixas que agora se repiten no seo do PSOE.

A axustada vitoria nos seguintes comicios locais, sen maioría absoluta, dun PSOE con Arias xa á fronte non axudou a pacificar a vida política. En abril de 2002, só cinco anos logo da anterior moción de censura, fraguouse outra promovida polos concelleiros do PP —con Carlos Santalla como alcaldable—, co apoio de dous ex edís do BNG e un independente, que denunciaban desgoberno e incumprimentos de acordos plenarios adoptados por unha oposición en maioría.

Cando todo parecía apuntar a unha nova substitución na alcaldía, a intervención das direccións autonómicas e nacionais de PP e PSOE, coa ameaza de ruptura do pacto antitransfuguismo como pano de fondo, frustrou esta iniciativa. A retirada da moción e o paso ao ostracismo dos seus promotores reforzou a Arias, que desde entón encadeou cómodas vitorias electorais, aínda que agora topouse coas críticas no seu propio partido.