A Fiestra de Masoucos

“Camiñando con Xoán” é unha colección de cortes tomados en distintos lugares da provincia de Lugo, pola fundación TIC.

O pasado día 16, Xoan visitou o Concello de Castroverde. Concretamente Bolaño, Castroverde e Montecubeiro, dos que como non, deixou boas palabras, é un dato practicamente descoñecido. “Montecubeiro é a parroquia máis grande de Galicia”

Aquí o corte:

E coma na semana predominaron os vídeos, que mellor que terminala con outro vídeo. Este que atopei polo You tube, do ‘rali’ de coches clásicos no seu paso por Castroverde.

O vídeo (e fotos) elaborados por pilladooo, gracias, acompañado dun moi bon tema de Bruce.

Costou encontrar o dichoso calendario, que parece mentira… pero ahí vai por fin o calendario da copa diputación 2008/2009 para equipos da segunda e terceira Autonómica.

A Sociedade Deportiva Castroverde enfrentarase ao Becerreá que actualmente está luitando por conseguir o ascenso a Primeira Autonómica.O que gañe esta eliminatoria enfrentarase ao gañador do Residencia – Garabolos.

Para todos os partidos desta primeira eliminatoria, o primeiro cruce será no campo do equipo de superior categoría. Sorte a todos.

P.D. Podedes ver a imaxe ampliada facendo click aquí.

Esta foi a primeira visita ao campo do guntín despois do descenso masivo anos atrás para crear a terceira rexional. E ese precisamente é o primeiro pensamento que se lle ven os seguidores do castroverde nesta visita. Pero a historia cambiou ben desde aquela. Un partido importantísimo, no que desta volta era o Castroverde o que non podía fallar se quería seguir na pelea por unha das plazas de ascenso, e máis aínda coa victoria dos seus inmediatos perseguidores (Oural e Muralla) o día anterior.

Cedo comenzaron as primeiras ocasións para os visitantes, aínda que non era a tarde, unhas veces os dianteiros, coa mirada desviada, e outras o acerto do porteiro, o mellor con muito dos locais, facían que o resultado se mantuvera boa parte da primeira metade. Un pase de Gelo o espacio, que recolle Carlos superando cun regate o porteiro. Así marcaba a portería vacía o primeiro, que xa sería o definitivo.

O Guntín pouco inquietou a portería de Marcos ao largo dos 90 minutos, so unha falta na frontal que pasou rozando o poste, e un remate fallido do dianteiro foi o balance ofensivo dos locais en todo o partido.

A S.D. non xogou un bo partido nun campo en magníficas condicións, pero sumou os tres puntos, con unha chea de ocasions fallidas, recordo as ocasions francas para empuxar de Marcos Veiga, Gelo, Carlos, Albino e Manual no último minuto.

O peor do partido e acumulación de outra baixa máis, desta volta manolo, que se suma as da pasada xornada, aínda que volve Juan. Próxima estación Pradeda, ocasión para confirmar un pouco máis a segunda plaza nun campo complicadísimo.

O árbitro un desastre. Dúas espulsions, e varias tarxetas para xogadores de ambos equipos. Unha pena que un partido sen entradas duras, e sen lances do xogo acabe así.

Os resultados desta xornada 27 son:

A próxima xornada terá os seguintes encontros:

S.D CASTROVERDE: Marcos- Óscar – Manolo – Toño – Javi – Gelo  – Albino – Carlos – Marcos gemelo – Richard – Marcos Veiga.  12 – Iván  13 – Chino 14 – Manu 15 – Bruno 16 – Rafa.

Esta foi a primeira visita ao campo do guntín despois do descenso masivo anos atrás para crear a terceira rexional. E ese precisamente é o primeiro pensamento que se lle ven os seguidores do castroverde nesta visita. Pero a historia cambiou ben desde aquela. Un partido importantísimo, no que desta volta era o Castroverde o que non podía fallar se quería seguir na pelea por unha das plazas de ascenso, e máis aínda coa victoria dos seus inmediatos perseguidores (Oural e Muralla) o día anterior.

Cedo comenzaron as primeiras ocasións para os visitantes, aínda que non era a tarde, unhas veces os dianteiros, coa mirada desviada, e outras o acerto do porteiro, o mellor con muito dos locais, facían que o resultado se mantuvera boa parte da primeira metade. Un pase de Gelo o espacio, que recolle Carlos superando cun regate o porteiro. Así marcaba a portería vacía o primeiro, que xa sería o definitivo.

O Guntín pouco inquietou a portería de Marcos ao largo dos 90 minutos, so unha falta na frontal que pasou rozando o poste, e un remate fallido do dianteiro foi o balance ofensivo dos locais en todo o partido.

A S.D. non xogou un bo partido nun campo en magníficas condicións, pero sumou os tres puntos, con unha chea de ocasions fallidas, recordo as ocasions francas para empuxar de Marcos Veiga, Gelo, Carlos, Albino e Manual no último minuto.

O peor do partido e acumulación de outra baixa máis, desta volta manolo, que se suma as da pasada xornada, aínda que volve Juan. Próxima estación Pradeda, ocasión para confirmar un pouco máis a segunda plaza nun campo complicadísimo.

O árbitro un desastre. Dúas espulsions, e varias tarxetas para xogadores de ambos equipos. Unha pena que un partido sen entradas duras, e sen lances do xogo acabe así.

Reproduzco o artigo de homenaxe de sabela corbelle, presidenta da asociación de prensa de lugo, cara un bo amigo, que sempre que podía axudaba. Sempre con ideas na cachola, e como non, xuntazas, a súa verdadeira debilidade. Nada mellor que este artigo para facerlle ese pequeno homenaxe que nunca será dabondo.
Facer xornalismo supón vivir ó pé da noticia pero poucas veces somos nós os que protagonizamos os distintos acontecementos. O noso compañeiro José Alonso converteuse onte, por unha mala pasada do destino, no protagonista dunha triste noticia: a do seu pasamento repentino, no centro de Madrid, a onde viaxara para impartir unha conferencia nunha universidade. Xornalista de nacemento e de vocación, Alonso era todo un referente entre o colectivo de profesionais que nos adicamos a este noble e duro oficio de contar o día a día. Ós seus 60 anos, cumpridos o día de San Martiño, viña de prexubilarse despois de catro décadas adicado por enteiro á súa profesión, a de xornalista, que antepuxo á súa outra vocación inicial, a de mestre. Xefe, nalgúns casos, e compañeiro, noutros, Alonso —como lle chamabamos todos— estaba sempre aí, lembrándonos ás outras xeracións os corenta anos de profesión testemuñas da historia máis recente de Lugo. Catro décadas de crónicas políticas, locais ou sociais labradas primeiro a golpe de máquina de escribir e, nos últimos anos, de ordenador.

Alonso deixounos, pero se algún privilexio ten esta profesión é a de poder seguir vivo, a través do tempo, no papel impreso. O que queda aí, nas hemerotecas. O que forma parte da historia cotiá de Lugo. Unha historia que el contou, día a día, desde o seu posto de traballo, cumprindo coa súa paixón: a de ser cronista da vida mesma.

O colectivo de xornalistas de Lugo queremos facer público o noso pesar polo seu pasamento e solidarizámonos, cunha forte aperta, coa súa dona, Ester, e os seus fillos, Martín e Enma, tamén compañeira nosa de profesión.

Alonso, para nós, non morreu. Seguirá aí. Por iso mesmo, vénme agora á cabeza as súas palabras de despedida cando remataba a súa xornada laboral: “Deica mañá”. Si, deica mañá, compañeiro.

Pola miña banda, so queda decirche, deica mañá, e gracias, moitas gracias.