A Fiestra de Masoucos

Esta foto correponde a Dolores e ao seu segundo marido. Ese era o seu nome, pero non di nada do seu pasado, quen foi e as lendas que se crearon ao seu redor. Tiña varios irmáns. Sendo nena, súa nai aplicoulle un producto a ela e a un de seus irmáns para aliviar un picor que tiñan nos ollos, o que causou a cegueira dos dous.

Na súa historia, mezclanse a realidade coa lenda. Ata aquí historia, agora comezan as lendas. Falan marabillas da capacidade que tiña esta muller de leva-la casa cunha limpeza e un orden fóra do común. Como é habitual nas persoas invidentes tiña un sentido especial da orientación e un alto coñecemento dos camiños o que lle permitía dende xoven desenvolverse con soltura polo seu entorno.

Do seu segundo marido dise que tiña un cangro no rostro que foi acabando coa súa vida., contan tamén, que polas noites poñía un pouco de toucín na faz para que o cáncer o comera en vez de comerlle a pel pero foi inútil, morrendo finalmente polos anos 50.

Tamén desfacía maldicións, así o contan no lugar de Pena en Baralla, onde foi quen de facer que se venderan uns cochos sen problemas na feira. Ademis foi unha improvisadora de mérito, para todo tipo de situacions, e romerías.

Morreu en Lugo no 1971, aos 97 anos, no barrio de Albeiros.

O próximo partido será o sábado 27 de decembro as 16.00 no campo Veiga do Olmo e contra o Guntín. Partido aplazado. Todos ao campo... e despois a festa da xuventude!!

Partido aburrido, sen apenas xogo. Os dous equipos con moito medo a perder non se decidiron a ir a polo partido. Decidiu un gol de richard de tres cuartos do campo, coa axuda inestimable do porteiro visitante. Un churro de gol que vale tres puntos.

S.D. Castroverde: 1.-Chino, 2.-Óscar, 3.-Bruno, 4.-Pere, 5.-Juán, 6.-Javi, 7.-Albino, 8.-Héctor, 9.-Iván, 10.-Richard, 11.-Gelo. Tamén xogaron Carlos, Marcos, Rafa e Tino.

Están locos estos romanos… eso é o que podría pensar calquera o ler a web da área municipal que direxe Carme Basadre:"Interpretación de soños e filtros de amor: aprenderemos a interpretar os nosos soños encamiñándoos ao noso crecemento persoal e como proxección de nós mesmos, dos nosos problemas, dos nosos desexos e, mesmo das nosas alegrías. Así mesmo, coñeceremos que materiais nos ofrecen os tres reinos da natureza para a elaboración dos nosos feitizos de amor."E tampouco sería demasiado grave, se non fora porque é unha actividade do Concellería de Muller, Benestar Social e Xuventude do Concello de de Lugo.  Pero ahí non acaba o conto, xa que a persoa que imparte as clases maxistrais é nada máis e nada menos que… Carmen de Foz¡¡¡,  esa que di adiviñae o futuro por medio das cartas, en diversos programas que ten nas televisións locais da zona. Ela é a encargada dende fai unhos días de ensinar a interpretalos soños, facer filtros de amor, etc   Así ‘Elixe a túa noite’ convértese en ‘Carme de foz, digameee’¡¡Unha pena que ‘Elixe a túa noite’ non recupere os 3x3 de outras épocas, ou calquera outra actividade que poida ser de máis interese, pero en fin, que a realidade supera a ficción… quen llo diría a Carmen de Foz¡¡¡  

Ando a buscar, realmente non sei mui ben o qué, so sei que busco unha obra de Manuel "Castro Gil", grabador, pode ser que chame "Corredoira", ou tamén "Ermita Galega", creo que "Iglesia de Masoucos", pero certamente non o sei, pero, a pregunta é? Onde podo seguir buscando? A miña última pista lévame ata o Museo Provincial de Lugo, aínda que quizais me gustaría ver antes dous libros como son: Manuel Castro Gil : apuntes para una biografía del aguafortista lucense e tamén Apuntes para una Biografía del aguafuertista Lucense/Lopez Acuña, Antonio. Non vai poder ser, non os atopei.

Rebusquei na rede, e pouco máis puiden atopar máis ca algunhas imaxes das súas obras, dúas subastas, unha en Fernando Durán e outra en TodoColeccion, pero tampouco, cheguei demasiado tarde. Pero ahí non rematou a miña busca, tamén seguin tirando polo Museo Municipal de Vigo "Quiñones de León" de Vigo, que tamén dispón na súa colección dalgunha das súas obras; a busca foi en balde.

Tamén na páxina web da residencia csic, e na colección caixanova, da que saquei algunhas das imaxes. Creo que este viernes toca ir o Museo deLugo, para poder avanzar neste enigma, que quizais estea xa resolto, pero que eu non vexo.

Un pequeno resumo de quen foi Manuel Castro Gil (Lugo el 20 de xaneiro de 1891, e falece en Madrid no ano 1961), o gravador galego por excelencia, a máis alta cota de fama. Despois de pasar como alumno polas mans de Manuel Fole, unha bolsa de estudios da Deputación provincial, permítelle marchar a Madrid en 1917 para esguir formándose na Escola de San Fernando, na que pode observar a Ferrant Vera, Muñoz degrain, etc.

Despois dese inicial contacto, busca axina algún traballo seguro, como é a Fábrica de Moeda, de maneira que moitos dos billetes que de alí saíron levan o seu selo persoal.

Tres anos depois de chegar a Madrid, en 1920, consegue o segundo premio no concurso de gravado do Círculo de Belas Artes coa súa obra "IGLESIA DE MASOUCOS", e en 1922, a segunda medalla de gravados na Exposición Nacional de Belas Artes, ca súa temática máis representativa, ruínas, paisaxes, mosteiros. En 1924 de novo leva a segunda medalla na Nacional de Belas Artes pola obra "Cidade Castelá" e pouco despois (1925), o primeiro premio no concurso nacional de gravado por "Tierras de Santa Teresa".

Consolidado xa, con estes premios a Xunta para Ampliación de Estudios, antecedente o Consello Superior de Investigacions Científicas, concédelle unha bolsa de estudios para viaxar a París.Despois da xira por París e Bélxica, onde mostra o seu excelente talento, regresa a Madrid, pero volve pouco despois a Londres. E continúa por Nova York, México, A Habana, Bos Aires. Dende 1934 é profesor da Escola Nacional de Artes Gráficas. En galicia é nomeado correspondente das Reais Academias de Belas Artes do Rosario e da galega.

Castro Gil, fai entón un repertorio de lugares galegos, onde destaca o "Portico da Gloria" compostelán.

Morre en Madrid no ano 1961, con 70 anos. Cede tódalas ferramentas do seu taller privado e numerosas pranchas a cidade de lugo, que se poden ver no Museo Provincial.

Ademais, a primeira imaxe que podes ver nesta anotación, e da obra de www.wenceslaofernandezflorez.org, a primeira imaxe do bosque animado, que despois pasaría o cine. Podes ver máis obras de Manuel Castro Gil en: http://212.51.58.68/sid/2/067/alfa.mosaico.p01.htm

E estaredes a preguntarvos cal é a relación que nos une, pois é que hai un gravado chamado Iglesia de  Masoucos, feito por él... que atopei por google books..., casualidades, buscando Masoucos... coma sempre!

Unha xogada, un gol e catro (4) expulsados.

Un partido raro, moi raro. Nos primeiros minutos un gol de Tino, no saque dun corner perfecto o centro do área fai que a SD Castroverde se adiante no marcador. O partido parecía que ía tranquilo, con ataques para os dous lados, pero pouca pegada.

O partido esmorecía e o colexiado colle o protagonismo. Así comeza expulsando o adestrador visitante por decirlle, según consta en acta 'Non sei que carallo ves pitar aquí'.

O baleira seguía o seu, e conseguei demasiado premio nunha falta lateral sin aparente perigo, que non logra despexar ningún defensa nin o porteiro, e entra directa na portería local. Empate a un tanto e moito partido por diante.

Na segunda metade o mesmo guión, pouco perigo en ambas áreas e pouco demostrado por ambos conxuntos. O colexiado recobra o protagonismo, nunha xogada clarísima e pouco compresible, na que o balón sae totalmente da raia de fondo. Todolos xogadores se quedan parados, ata os rivais, ata que o xogador rival, volta a coller o balón de fora do campo, e cun pase atrás marca o segundo. Inexplicable a decisión, que costa ademáis tres xogadores o equipo local, polas diversas protestas. Primeiro do capitán, Pereira, e logo de Albino, e máis de Héctor. Tamén mostrou a segunda cartulina a Richard, máis non anotou nin mostrou a tarxeta vermella. Ante esto os xogadores rivais, incrédulos pola sangría feita.

Con oito xogadores, o máis probable era unha derrota abultada, pero contrariamente non sucedeu esto. O Baleira foi un equipo vulgar, que non creou máis perigo. Incluso se puido ir con un empate, xa ue javi tivo nas súas botas o empate logo dun man a man co porteiro que se lle foi demasiado escorado.

A eliminatoria sigue viva. Para a volta, máis emoción.

Castroverde: 1.-Chino, 2.-Manolo, 3.-Óscar, 4.-Pereira, 5.-Edu, 6.-Héctor, 7.-Albino, 8.-Tino, 9.-Gelo, 10.-Richard, 11.-Javi. Tamén xugou co César.